ΔΕΥΑ ΚΩ

Η Εγκατάσταση Επεξεργασίας λυμάτων του Δήμου της Κω δημοπρατήθηκε τον Μάρτιο του 1989 με δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό. Η δημοπρασία έγινε με το σύστημα προσφοράς που περιλαμβάνει μελέτη και κατασκευή και τον Σεπτέμβριο του 1990 ανάδοχος του έργου αναδείχθηκε η Κοινοπραξία I. KRUGER AS – ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ. Η προθεσμία περαίωσης της κατασκευής ήταν στις 15 Δεκεμβρίου 1991. Στις 12 Αυγούστου 1991 η εγκατάσταση άρχισε να λειτουργεί. Για την επεξεργασία των λυμάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος Bio – Denipho .

Αρχικά τα ανεπεξέργαστα λύματα οδηγούνται στην αναερόβια δεξαμενή (απουσία οξυγόνου και νιτρικών) όπου τα βακτηρίδια ελευθερώνουν φώσφορο. Από την αναερόβια δεξαμενή τα λύματα οδηγούνται στις δεξαμενές αερισμού που λειτουργούν εναλλάξ σε κύκλους αερόβιων (παρουσία οξυγόνου) και ανοξικών (απουσία οξυγόνου και παρουσία νιτρικών) συνθηκών. Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τα ανεπεξέργαστα λύματα εισέρχονται στην ανοξική δεξαμενή. Εκεί τα βακτηρίδια οξειδώνουν τις οργανικές ύλες με την βοήθεια των νιτρικών ( NO3) που μετατρέπονται σε αέριο άζωτο ( N2). Κατόπιν τα λύματα εισέρχονται στην αναερόβια δεξαμενή όπου η αμμωνία (ΝΗ3) μετατρέπεται σε νιτρικά (ΝΟ3). Η βιολογική αφαίρεση του φωσφόρου γίνεται σε αυτή τη δεξαμενή γιατί σε αερόβιες συνθήκες τα βακτηρίδια προσροφούν μεγάλες ποσότητες φωσφόρου.

Το πρώτο τμήμα της εγκατάστασης, αφορά την επεξεργασία των λυμάτων και αποτελείται από : Το φρεάτιο άφιξης, το κτίριο εσχαρών τον αεριζόμενο αμμοσυλλέκτη – λιποσυλλέκτη και τη δεξαμενή βοθρολυμάτων. Στις εσχάρες απομακρύνονται τα ογκώδη αντικείμενα, στον αμμοσυλλέκτη καθιζάνει η άμμος και στον λιποσυλλέκτη συγκρατούνται τα λίπη.

Το σημαντικότερο τμήμα της εγκατάστασης είναι η βιολογική επεξεργασία που αποτελείται από : Αναερόβια δεξαμενή φωσφόρου, δύο δεξαμενές αερισμού, δύο δεξαμενές καθίζησης και το κτίριο προσθήκης χημικών.

Η εγκατάσταση λειτουργεί σύμφωνα με την μέθοδο Bio – Denipho και ταυτόχρονα υπάρχει η δυνατότητα προσθήκης FeCl3 για την περαιτέρω μείωση της συγκέντρωσης του φωσφόρου στην εκροή. Το απαραίτητο οξυγόνο παρέχεται στους μικροοργανισμούς από 4 ρότορες και η απαραίτητη ανάμειξη στην αναερόβια δεξαμενή από 3 αναμικτήρες. Στην συνέχεια η ενεργός ιλύς οδηγείται στις δεξαμενές καθίζησης, όπου η λάσπη καθιζάνει. Μέρος της λάσπης που καθιζάνει επιστρέφει στην αναερόβια δεξαμενή και ένα μικρό μέρος απομακρύνεται από την εγκατάσταση ως περίσσεια λάσπης.

Από τη βιολογική επεξεργασία τα επεξαργασμένα λύματα οδηγούνται στις δεξαμενές χλωρίωσης, όπου προστίθεται χλώριο για απολύμανση. Κατόπιν, στα επεξεργασμένα- χλωριωμένα νερά προστίθεται διοξείδιο του θείου για να αφαιρεθεί το υπολειμματικό χλώριο (αποχλωρίωση) και στη συνέχεια αυτά οδηγούνται στον μετρητή παροχής και από εκεί είτε στον υδροβιοτοπο, είτε με υποθαλάσσιο αγωγό στη θάλασσα.

Από το αντλιοστάσιο λάσπης η σταθεροποιημένη περίσσεια λάσπης αντλείται στον παχυντή, όπου ο όγκος της μείωνεται. Από εκεί η συμπυκνωμένη λάσπη οδηγείται στη δεξαμενή αποθήκευσης και στο κτίριο αφυδάτωσης, όπου αφυδατώνεται στην ταινιοφιλτρόπρεσσα.

Εκτός από τις μονάδες επεξεργασίας η εγκάσταση έχει: Κτίριο διοίκησης, υποσταθμό ρεύματος, κτίριο χλωρίωσης, εσωτερικό αντλιοστάσιο και εφεδρικές κλίνες ξήρανσης.

Η λειτουργία όλης της εγκατάστασης ελέγχεται αυτόματα μέσω PLC ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Τα επεξεργασμένα νερά διοχετεύονται είτε στη θάλασσα είτε στον υδροβιότοπο του Ψαλιδίου. Η εγκατάσταση εξαιτίας των υψηλών απαιτήσεων της ποιότητας εκροής αφαιρεί και τα θρεπτικά συστατικά (άζωτο, φώσφορος) ενώ παράλληλα γίνεται και αποχλωρίωση των νερών πριν τη διάθεσή τους.